1ـ1ـ2ـ مختصری از مد در قرون 17، 18 و 19

در قرن 17، مد بیش از همه به روش زندگی و به سختی به شیوه ی پوشش مربوط می شد. در حقیقت، فرانسوی ها هنوز عبارت «mode devie» را بر مبنای «روش زندگی» به کار می برند. مد بر نوع رفتاری که مقبول بود، نوع پوشاک و آن چه قابل گفتن بود حکمرانی می کرد.

شاهزادگان، افراد خوش پوش، زیبا شناسان، لوئیس چهاردهم، بیوبرومل1، بودلا2، به سادگی با استفاده از لباس هایی که برازنده شان بود آنها را بعنوان مد دیکته می کردند. در فرانسه که تحت نظر امپراطور دوم، تایید قدرت ها، یک انگلیسی به نام چارلز فردریک ورث1 برای اولین بار قوانین خیاطی عالی پاریس را تدوین نمود.

از اواخر قرن 18، مجله های مد نقش مهمی را در تشکیل و هدایت ذائقه عمومی برعهده داشتند. وقتی در سال 1890 عکس نیز به آنها اضافه شد، اثرگذاری آنها بیشتر شد. در شهرهای سراسر اروپا حتی در مسکو، مردم برای آخرین مسائل پاریس سر و دست می شکستند. هنرپشیه های زن، زنان زیبارویی که در این مجلات به تصویر کشیده می شدند در حقیقت مدل های مد روزگار خود بودند.

تا اواخر قرن 19، زنان در زیر لباس خود لباس زیر می پوشیدند این لباس های زیر راه کسب درآمدی برای تجار کم بضاعت بود. برای مدت مدیدی زنان برای پوشش پایین تنه خود در زیر لباس چیزی نداشتند هرچند شلوارک هایی که در قرن 16 پدید آمده بودند، به طور گسترده ای در قرن 19 استفاده می شدند. آنها دلیلی بودند بر پیروزی تواضع و بهداشت و نیز بیانی بر استقلال؛ چرا که برای اولین بار مردان تنها کسانی نبودند که شلوار می پوشیدند.

در اواخر قرن 19 افق گسترده تر شدند و این امر در آخر رشد همه جانبه ارتباطات و تحول های حمل و نقل بود چرا که این موضوع باعث تسهیل مسافرت در داخل و خارج می شد. در سال 1878، 1889 و 1900 نمایشگاه های جهانی در پاریس برپا می شدند سودآورترین تجارت، تجارت در بخش تجملات بود که شامل هزار و یک شغل جانبی که مورد توجه عامه مردم بود می شد. نیاز روزانه همین مردم توسط فروشگاه های بزرگ پاریس تامین می شد.

با در نظر داشتن استثناء برای دوره های دایرکتور1(Directore) و امپایر2(Empire) که به طور مختصر سبک باستانی در آنها ارائه شده پوشاک زنان همان شکل ساعت شکلی برای مدت چهار قرن حفظ نمود. بدن به دو قسمت نامساوی تقسیم شده بود که با یک کُرست3(Corset) در قسمت سینه مشخص شده است.

بین 1870 تا 1900 از روزهای اوج چارلز روث تا قوانین محتاطانه آخرین طرح بزرگ قرن 19، ژاکوس دویست4 J. Doucet ظاهر زنان پیرو مد خیلی کم تغییر کرد. استفاده از انواع چین ها بود که با آن بین لباس فصول مختلف فرق ایجاد می کردند این لباس های فوق العاده بر ریزه کاری، بعنوان لباس سبک5«Topissie» یا سبک مبل و پرده شناخته می شوند.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   طرحهای لباس

علاوه بر هنرمند بودن، طراحان بزرگ قرن 20 نمی توان از نیاز به شوک وارد کردن، چشم بپوشند تا این که چیزی جدید برای فروش تولید کنند. البته اگر بخواهند جذابیت خود را حفظ کنند با این حال در آن زمان، ناامیدی مداوم از تغییرات بنیادی که امروزه در درون سیستم حاضر برای مد حیاتی است، قابل تصور نیز بود. با این حال در سال 1908 با ظهور پایروت6(Poiret) نقطه عطفی حاصل شد چهار سال چنگی که شبیه خودکشی بود و سپس متزلزل کردن بنیان دنیا باعث تکمیل قطع رابطه با گذشته شد، مد برای اوج گرفتن آماده بود.

1ـ2ـ1ـ امپرسیونیسم:

ـ سبک هنری امپرسیونیسم انقلاب جدیدی در زمینه رنگ بوده است و خود راهگشای قرن بیستم گردید. نام این سبک از نقاشی مونه تحت عنوان دریافت طلوع خورشید مشتق شده است. هنرمندان این دوره عادت به کار در هوای آزاد را داشته اند. اشکال، اجسام همگی از خطوط آزاد بهمراه آزادی رنگ بهره برده اند. که این عمل تا آن زمان بی سابقه بوده است. آنها در کنار جنگل، برکه های ماهیگیری، روی ساحل شمالی فرانسه و یا بر مسابقات اسب دوانی و نیز در رستوران های خارج شهر، کافه ها، تئاتر و سیرک ها کار می کردند کلید کار امپرسیونیسم تاکید بر روی سایه ـ روشن، سرعت عمل، حرکت و به موقع استفاده کردن از لحظات گذرا است.

مَد و در واقع طرحهای لباس را در این دوره تاریخی از روی آثار نقاشان بزرگی نظیر سزان، مونه، سیسیلی و در آخرین سالهای این دوره در آثار برجستۀ سو را می توان بررسی کرد. (رجوع شود به تصویر 1ـ1)

طرحهای باقی ماند و از این دوره از تصویرهای بجا مانده از «گودی»1 مربوط به سال 1874 میلادی می باشد. این هنرمند بزرگ طرحهای بسیاری از لباس این زمان را در یک مجله گردهم آمده است.

طرحهایی از لباس که اغراق بسیاری در پشت لباسها دارند و نظیر لباس خانمهای این دوره در آثار تمامی نقاشان این سبک بطور واضح دیده می شود. (رجوع شود به تصویر 1ـ2)

1ـ2ـ2ـ سمبولیسم:

ـ شروع نماد گرایی بعنوان یک تغییر و جریان ادبی در فرانسه پدیدار گردید و در سراسر اروپا انتشار یافت موضوعات این هنر اهمیت روان به احساسات، خواب و تصورات بود. هنرمند در این دوره منظور خود را بدون این که آشکار بیان کند از طریق کنایه یا استعاره و با استفاده از اشیای یا حالات غیرواقعی در انسانها شرح می دهد. که بطور مشخص این حالات در نقوش مورد استفاده در روی لباسها، پارچه ها و نحوۀ شکل گیری آن می توان یافت. نقوش روی لباس حالاتی رمزی و نمادین دارند و رنگهای روشن کاربرد بیشتری یافته اند که در برخی موارد میتوان تأثیرات کارهای چاپی ژاپنی و یا تأثیراتی از سبک ادبی و یا تجربیات و اشکال هنری مصری و یونانی و جنبه های آرایشی و تزئینی آنان را بطور واضح مشاهده کرد (رجوع شود به تصویر 1ـ3)

 

دسته‌ها: لباس بچگانه